Ode aan mijn vriend:

Gisteren verloor ik mijn vriend.
Na jarenlang geleden te hebben onder omstandigheden welke ik niemand toewens.
Is jou de volheid niet meer gegund.
Eindigde jij met jou laatste teug.

Ik was erbij en bracht een brok in mijn keel.
Jou warmte, jou zachtheid, jou karakter.
Allen waren mij bekend.
Door jou aanwezigheid, werd het 1, geheel.

Vanaf je eerste levenlicht was jou pad gemerkt.
In jou leven had jij maar 1 doel.
Jij bracht een glimlach op ieders gezicht.
Jou aanwezigheid alleen al, was zelden onopgemerkt.
Jij bracht mij warmte.
Liefde.
Een goed gevoel.
Maar nu.

Nu ben je niet meer.
Nu heb je rust.
Nu.

Wat een contrast met het begin.

Geboren in slavernij.
Vanaf toen werd je al overschaduwt.
Toch overleef je, ook toen was je al een vechter voor je leven.
Eenmaal tot volle bloei, duurt het maar even.
Kaalgeplukt tot op het bot, wordt je voor berooid achtergelaten.
Je kinderen van je gescheiden, worden verbannen.

Ach en wee.
Ook hun wacht een zwaar lot.
Verminkt en uitgeknepen.
Worden ze blootgesteld aan de buitenwereld in hun naakte lijf.
Dag en nacht gedwongen aan de grillige omstandigheden.

De zwakkere kinderen zijn te licht bevonden.
Alleen de besten konden zich handhaven, maar desondanks in ballingschap gedwongen.

Tot enkele van je kroost weer opduiken.
Bij mij.

En helaas ging de lijdensweg alleen maar door.
Velen zijn onlangs blootgesteld aan een zeer hoge temperatuur en zijn compleet geroosterd.
Hun heb ik derhalve, op uw verzoek,
Vermalen en tot aan het kookpunt overgoten met water.

Ze waren zo heerlijk dat dit mijn brok in mijn keel veroorzaakte.

Lieve vriend,
Ik zal nooit vergeten wat jij me hebt gegeven.

Warmte, genegenheid, zoete en zachte indrukken en bovenal,
Een glimlach op mijn gezicht

Brasil

Markt 201a 5701 RJ Helmond